Waardig oud worden

Het gaat helemaal niet goed met Gipsy, mijn Russisch dwerghamstertje… Hij heeft zijn haartjes weer verloren (ze waren even teruggekomen doordat hij een wintervachtje kreeg, maar doordat het nu zo zacht is, is met zijn wintervachtje ook de rest van zijn haartjes weer weg). Hij mankt een beetje en is afgevallen ook. Maar hij is zoooo lief (nog liever dan voorheen) en staat elke keer aan z’n deurtje te wachten als ik binnenkom.

Mama had al geopperd of hij niet beter een spuitje zou krijgen, maar dat strookt niet met mijn mening. Wanneer het echt niet goed gaat, wanneer het beestje echt heel erg afziet vind ik dat je die beslissing zeker moet kunnen nemen. Maar wanneer het niet goed gaat, maar hij niet echt pijn heeft en eigenlijk nog best wel een schattig oudje is, dan moet je gewoon alles in het werk stellen om hem waardig oud te laten worden.

Daarom zal ik zijn oude kooi weer in gebruik nemen (daar heeft hij als baby ook in gezeten), omdat die minder groot is en minder trapjes heeft zodat hij alles binnen handbereik heeft en het gewoon knus en gezellig heeft. Hij loopt al niet meer in zijn radje, dus ik denk dat dit een goede optie is. Vanavond vindt de verhuis plaats.

Ik hoop dat mijn klein bolletje het nog even mag trekken, want geloof het of niet, ook van zo’n klein beestje kan je heel veel liefde krijgen… Ik ben eens benieuwd hoe hij zal reageren op zijn nieuwe (oude) woonst!

Een foto heb ik voorlopig niet, ik vind het zo erg als ik foto’s van een jaar geleden vergelijk met die van nu… Ik zal proberen er eens een mooie te maken één van deze dagen zodat ik toch een mooie foto heb van als hij ouder was ook.

Michiel & Amber

Vorige week op de Boekenbeurs kocht ik het boek “Ga ik dood als ik twaalf ben?”. Het boek gaat over Michiel en Amber, broer en zus en allebei hebben ze progeria. Door deze ziekte verouderen ze ongeveer 10 keer sneller dan mensen die de ziekte niet hebben.

Ook al heb ik het op dit moment ontzettend druk, ik heb dit boek vrijwel in één ruk uitgelezen. Ik vind het ongelooflijk moedig en ontroerend dat dit gezinnetje – dat toch wel de nodige dosis leed over zich gekregen heeft – zich zo goed houdt, dat ze de energie blijven vinden om zo liefdevol met elkaar om te gaan. Voor de ouders (Wim & Godelieve) moet het soms zo moeilijk (geweest) zijn en hier ook als koppel goed uitkomen is niet iedereen gegund.

Ik heb ook voorheen haast alles gevolgd als er iets in de media kwam over progeria. Het is ongetwijfeld dankzij hen dat er nu veel meer bekend is over de ziekte, waardoor in de toekomst een diagnose vaak veel sneller juist zal zijn en waardoor er nu toch veel meer aandacht aan besteed wordt (ook op vlak van – experimentele – behandelingen).

Ik hoop echt dat de behandelingen aanslaan en dat ze nog vele gelukkige jaren samen tegemoet gaan. Ik zal hen in elk geval in de mate van het mogelijke blijven volgen en zal hen als voorbeeld in gedachten houden. Een mooi voorbeeld, want je sterk houden in moeilijke tijden is niet altijd even evident, daar kan ik van meespreken…

Meer info vind je op http://www.progeria.be/

Holiday ! (of toch een beetje)

Ik zit nu in de helft van mijn stageperiode. Maar als je het even nader bekijkt, zijn er nu twee opeenvolgende weken waarbij er één dagje vakantie is, dus technisch gezien ben ik zelfs al over de helft! Ik vind het echt geweldig om zo een extra dagje te hebben en ben dan ook van plan om daar volop van te genieten

En dan is het aftellen tot aan de Boekenbeurs Ik heb dit jaar een budgetje opzij gezet om te kunnen spenderen daar, dus hopelijk vind ik mijn gading! Als CJP lid kan ik gratis binnen, dus dat is alvast €6 meer die ik kan uitgeven!

De week erna wordt nog eens zo druk, maar ook fijn: eerst en vooral is er dan weer een vrij dagje, krijg ik een grote som geld gestort die ik doorheen mijn jeugd gespaard heb en zal ik ook mijn pc kopen  daarnaast heb ik ook een gesprek met een rekruteringsbedrijf dat gespecialiseerd is in juridische beroepen, dus dat is toch ook al weer een stapje verder!

Voorlopig dus niets dan fijne dingen in het vooruitzicht, ik leef een beetje in een rollercoaster: allerhande belangrijke gebeurtenissen volgen elkaar in een steeds sneller tempo op, maar ik geniet ervan

Al die tijd…

Ik ben altijd al een fan geweest van Maria Mena. Haar autobiografische lyrics hebben mij meer dan eens bij de keel gegrepen omdat ze zo goed beschreven wat ik op bepaalde momenten niet onder woorden kreeg…. Zeker in de periode dat ik depressief was heb ik echt veel steun gehad aan haar muziek, omdat je voelt dat je niet alleen bent met al die gedachten die door je hoofd gaan. Vreemd genoeg heb ik soms veel meer gehad aan muziek dan aan mensen in mijn omgeving die (soms ook niet) probeerden om me erbovenop te krijgen.

Vandaag gaat alles weer goed, ik heb een fantastisch vriendje, zit aan het einde van mijn studies en ga bijna de stap maken naar het echte leven , heb veel vrienden die echt om me geven en waar ik zoveel aan heb… Daarjuist was ik willekeurig liedjes aan het beluisteren op YouTube en daar kwam dit liedje dan ineens op: All this time van Maria Mena. Ik heb er echt tranen van in mijn ogen, hoe ze het doet, ik weet het niet, maar het raakt mij tot in het diepste van mijn ziel… Het refrein zegt het gewoon allemaal:

All this time
Ohhh all this time
You have had it in you
Just sometimes need a push

Hoe simpel dit ook mag klinken, als je het een langere tijd allemaal niet zag zitten en gewoon geen zelfvertrouwen had in jezelf, in de toekomst, dan doet dit echt iets met een mens… Ik ben K. echt superdankbaar voor al die avonden die we samen hebben gespendeerd. Ik ben er echt van overtuigd dat ik er mee dankzij hem door geraakt ben. Het is niet voor niets dat ik niet zo veel maanden nadat we samen waren, mijn anti-depressiva heb kunnen afbouwen.

You self destructive
Little girl
Pick yourself up
Don’t blame the world
So you’ve screwed up
But your gonna be ok
Now call your boyfriend
And apologize
You pushed him pretty
Far away last night
He really loves you
You just don’t always love yourself.

All this time
Ohhh all this time
You have had it in you
Just sometimes need a push
All this time
Ohhh all this time
You have had it in you
Just sometimes need a push

Think all the mean girls
That pulled your hair
Are barefoot now and
Pregnant there
And you write pop songs
And get to travel
‘Round the world

All this time
Ohhh all this time
You have had it in you
Just sometimes need a push
All this time
Ohhh all this time
You have had it in you
Just sometimes need a push

So you’ve had some detours
Some stupid men
Now we know what not
To do again
Besides you lacked out
Finally

All this time
Ohhh all this time
You have had it in you
Just sometimes need a push
All this time
Ohhh all this time
You have had it in you
Just sometimes need a push

Hoe we een generatie met gehoorproblemen aan het kweken zijn…

Met veel verwondering lees ik de laatste tijd berichten over fuiven, festivals, optredens waarbij de muziek met verschillende tientallen decibels de limiet overschrijdt. De organisatoren houden steevast vol dat ‘de limiet niet overschreden wordt’ of ‘de controlerende instanties verkeerd meten’. Ook vandaag is er weer een voorbeeld te lezen op De Standaard:

Volgens een wetenschappelijk onderzoek van het UZ Gent staat de muziek op I Love Techno veel te hard. Maar de organisatie houdt alles binnen de perken, zegt ze.

Ondertussen zijn er meer en meer jongeren (ook velen in mijn directe omgeving) die permanente gehoorschade hebben die zich bijvoorbeeld manifesteert door een constant gefluit dat hoorbaar is. De zoon van een kennis pleegde onlangs zelfmoord omdat hij niet meer kon leven met dat constant gefluit… We zijn bezig met een hele generatie te laten opgroeien die binnen enkele jaren zal kampen met serieuze gehoorproblemen. Verschillende wetenschappers vanuit alle hoeken zijn dit probleem al een tijdje aan het aankaarten, maar voorlopig wordt hier juridisch gezien geen gehoor aan gegeven.

Ik vind het echt spijtig dat hier niet meer ‘gehoor’ aan wordt gegeven. Er is dringend nood aan:

• (Europese) reglementering voor het begrenzen van het geluid van MP3-spelers
• (strengere) reglementering wat betreft geluidsnormen op allerhande events
• een betere sensibilisatie bij jongeren die duidt op de mogelijke risico’s waaraan ze blootgesteld worden

Nu al gaan er veel vrienden van mij uit met oordopjes omdat de muziek anders te luid staat en, wonder boven wonder, zo versta je elkaar ook beter. Maar voor de vrienden die nu al met een permanente gehoorschade rondlopen is het eigenlijk al te laat… En net daarom begrijp ik niet waarom hier niet sneller gereageerd wordt: elk event dat op dit moment georganiseerd wordt waar de muziek te luid staat riskeert slachtoffers te genereren…

Ik hoor het liberale gedachtengoed al zeggen dat er al genoeg wordt gemoeid met het privé-leven van de man in de straat, maar ik vind dat dit argument hier zeker niet opgaat. Ik hoop dan ook op korte termijn merkbare veranderingen te zien (of is het horen?)…

Tot slot nog even dit: een vriend van mij is zo goed als doof geboren en de sociale impact die dit met zich meebrengt is enorm. Hij heeft hier zeer goed mee leren leven maar het is zeker niet evident. Ik denk dat we ons gehoor soms een beetje te evident beschouwen, net als een goede gezondheid in het algemeen. Het is pas wanneer er is mankeert dat je merkt hoeveel geluk je had met wat je had… maar op het vlak van gehoor is het dan soms al te laat…

Bijna winteruur feat. al mijn plannen…

Vandaag las ik een leuk nieuwtje:

In de nacht van zaterdag 24 op zondag 25 oktober draaien we de klok om 3.00 uur ’s nachts een uurtje terug. Een uurtje meer slapen dus, en dat winteruur heeft nog meer positieve gevolgen.

Het winteruur is het ‘normale’ uur waarop onze biologische klok is afgestemd. Wanneer we overschakelen naar het winteruur gaan we dus eigenlijk terug naar ons natuurlijk ritme. En dat vindt ons lichaam bijzonder fijn.

Zo daalt de stress wanneer we overschakelen naar het winteruur. Het effect daarvan is zelfs zo groot dat artsen een tijdelijke daling van het aantal hartinfarcten optekenen, vooral bij mannen dan. Het effect is het grootst de maandagochtend na de overschakeling, en vermindert dan geleidelijk aan.

Heel goed nieuws dus en ik weet één ding – of het nu allemaal klopt of niet – ik ga genieten van dat extra uurtje slaap… Vanavond na het werk ga ik heel mijn studio nog eens goed onder handen nemen en dan gewoon eens een rustig weekendje tegemoet. F. komt eindelijk mijn studio eens bekijken zondagavond (en stiekem ook pc-advies geven en een filmpje zien), maar voor de rest heb ik hoegenaamd niets gepland. De taak voor Spaans moet wel gemaakt worden, maar veel tijd zal dat niet in beslag nemen…

En na dat weekendje rust zal ik dan hopelijk de batterijen voldoende hebben kunnen opladen voor een drukke week die nu al vol zit… Zondag komt F. langs, maandag ga ik steppen met L., dinsdag heb ik Spaanse les en gaan we daarna basket zien, woensdag ga ik zwemmen met K. en donderdagavond ontvangen we een bevriend koppel met wie we al eens double daten. Vrijdag gaan we naar The Night of the Proms en zaterdag ga ik met K. ons oma een bezoekje brengen. Allemaal dus fijne dingen in het vooruitzicht met als kers op de taart dat ik aan het einde van volgende week in de helft van mijn stageperiode zit!

Al zal ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat niet elke week zo druk hoeft te zijn en dat ik ook graag eens last minute iets plan, iemand uitnodig of op een uitnodiging in ga… Maar dat zal dus niet voor de komende week zijn

November is dan wel nog niet direct daar, maar voor november zijn er ook mooie vooruitzichten. Ik krijg dan immers 7.000 EUR uitgekeerd van een spaarformule waarop mijn ouders jaren geleden hebben ingetekend. Het is uiteraard niet de bedoeling dat dat geld zomaar opgesmost wordt… Maar een kleinigheidje kan er dan wel eens van af. Daarnaast krijg ik ook nog een nieuwe pc, bij wijze van manier om mij een grote kost te laten besparen aan het begin van mijn volledig zelfstandig leventje

Oh ja, nog even dit: in het kader van een gezondere levensstijl heb ik immens veel fruit gekocht (bananen, kiwi’s, appelsienen, appels, pompelmoezen, …). Het is de bedoeling dat ik elke middag zo’n drie stukken fruit in de blender gooi (lees: twee stukken fruit en het sap van een appelsien of pompelmoes), en die smoothie dan – tijdelijk – mijn middageten vervangt. Op die manier wil ik dus eens een vitaminekuur doen en ervoor zorgen dat ik iets minder calorieën binnenkrijg… We zien wel wat het geeft, maar de intentie (en het fruit) is er al!

Invloed van je bed (!) op je seksleven

Je zal het nog niet vaak gelezen hebben, en nee, het is dan ook geen evident ‘probleem’. Op mijn studio is hoegenaamd niets aan te merken, behalve net één ding: het bed. Het is een dubbel bed, ik heb mooie lakens en normaal dus geen probleem.

Het probleem komt pas aan het licht wanneer je de matras opheft: het lijkt wel alsof de kotbaas een lattenbodem in elkaar geknutseld heeft. Op zich is dat nog geen probleem, maar als je nu in bed kruipt, je even omdraait of wat dan ook (…), kraakt het bed dus echt onnoemelijk luid…

Het gevolg is dat K. en ik al bijna het hele semester seks hebben in de zetel, waar op zich ook niets mis mee is: je zit heel dicht tegen elkaar aan, ook met je gezicht en het heeft wel iets intiem Vrijdag is de enige dag waarop ik niet ’s morgens moet gaan werken (pas om 14u). Gelukkig heeft K. ook pas les om 14u en dus is vrijdagmorgen al een beetje traditie: uitslapen en tegen elkaar aan liggen soezen, met – laat ons eerlijk zijn – meestal een vrijpartij tot gevolg.

Nu kan je héél gefocust zijn op elkaar, maar wanneer het bed zo luid kraakt dat je elkaar niet meer hoort (bij manier van spreken), en je tijdens de seks dan maar beslist om naar de zetel te verhuizen, dan is er iets mis…

We hebben alvast één mogelijke oplossing gevonden: donderdagavond leggen we de matrassen (het zijn twee matrassen op elkaar, een gewone en een dekmatras – what’s in a name) gewoon op de grond. Als we dan ’s morgens knuffelen en misschien net iets meer, hoeven we tenminste niet telkens te onderbreken omwille van het gekraak…

Ik heb al overwogen om de kotbaas hierover aan te spreken, maar in principe is er niet echt iets mis met het bed. En ja, ik kan toch moeilijk zeggen dat het ons seksleven in de weg staat :s Om alvast hoopvol te eindigen: wanneer het ooit zover komt dat K. en ik een dubbel bed aanschaffen, zal dat de hemel op aarde zijn, om onze schade wat in te halen

Hoe de koude ook positief kan zijn…

• doordat ik vorig week-end niet naar huis was gegaan en het weekend daarvoor naar Parijs ben geweest:;
• doordat het drie weken geleden dan wel hard regende maar eigenlijk helemaal niet koud was;
• doordat ik sinds dit academiejaar verhuis ben naar een nieuwe studio;

had ik geen warme jas, handschoenen, muts, … bij. Het gevolg was deze week dat ik elke werkdag bibberend en met koude handen aankwam op het werk (een muts heb ik ondertussen maar even gekocht).

MAAR

• doordat alle kosten in mijn studio in de huurprijs inbegrepen zijn behalve de chauffage;
• doordat ik daarom radiatorfolie was gaan kopen bij Brico;
• doordat ze mij daar toen de foute lijm hebben verkocht om die radiatorfolie te bevestigen;
• doordat die radiatorfolie hierdoor helemaal kapot is, ik nieuwe moet gaan vragen maar er nog niet geraakt ben;
• doordat ik daarom de chauffage nog maar even af laat staan uit protest;

heeft de hamster zowaar voor het tweede jaar op rij wintervacht gekregen. Dat zou niet zo’n groot nieuws zijn, ware het niet dat hij nu al bijna een half jaar kampt met haarverlies (volgens de dierenarts zit het tussen zijn twee oren en is het geen aandoening). Ik heb alles al geprobeerd op advies van de dierenarts (haarstimulerend medicijn, cortisonespuit, anti-parasitaire spuit, …) en niets hielp… Doordat hij nu dus weer wintervacht krijgt, begint zijn haar miraculeus weer bij te groeien (spierwit weliswaar ). Een beetje meer uitleg over de wintervacht vind je hier.

En zo zie je maar, de koude kan ook positief zijn Al zal ik stiekem heel blij zijn als ik mijn lading winterspullen mee naar m’n studio kan nemen dit weekend…

Orde op zaken

Na mijn dip(je) van gisteren heb ik vandaag geprobeerd om alles weer wat on track te krijgen. Dat is nog wel redelijk gelukt: de afwas is gedaan, ik heb alles hier gestofzuigd en gekuist, ik ben naar het wassalon geweest en heb m’n kleren ook gestreken.

Mijn zelfgemaakte nasi goreng was wel mislukt doordat de ham bedorven was, maar dat zal ik maar even terzijde laten

Ik ben gedoucht en zal seffens mijn haar eens even gaan föhnen: seffens komt K. om het weekend dan toch goed af te sluiten… En dan begint ondertussen al de vierde week van mijn stage, het zal snel voorbij zijn denk ik!

te veel, te zwaar, te opgeblazen, te…

Sinds ik een tijd anti-depressiva heb genomen ben ik wat bijgekomen en ookal ben ik nu al even met de AD gestopt, ik krijg de kilootjes er moeilijk af… Volgens mijn dokter heeft deze depressie  - hoewel nu dus ‘genezen’ – en de spanningen die dit met zich meebracht een spastisch colon ontwikkeld (ook wel prikkelbare darm syndroom (PDS) genoemd). Hierdoor heb ik heel vaak een erg opgeblazen buik, om nog maar te zwijgen van de pijn die dit veroorzaakt.

Maar aan het PDS op zich ben ik wel gewoon geraakt… Het is de combinatie van dat kilootje teveel en dan ook nog eens een opgeblazen buik door het PDS dat mij echt onzeker maakt. Ik kan in een heel aantal leuke kleren niet meer in en voel me soms echt te slecht om weg te gaan nadat ik kleren heb zitten passen om me mooi te maken… Ik ga twee keer per week sporten (1 keer zwemmen en 1 keer step in groepslessen) en probeer echt m’n best te doen. Maar bij een zittende job / stage is het niet zo evident om veel te bewegen overdag.

Het PDS heeft ook nog op andere manieren een effect op mijn (sociale) leven: ergens gaan slapen of samen gaan kamperen, in een jeugdherberg slapen schrikt me enorm af en ergens nog terecht: de buikpijn van het PDS wordt grotendeels veroorzaakt door het teveel aan lucht dat in mijn darmen zit en zoals de dokter het zo mooi zei “zit er niets anders op dan dat weg te laten”. Maar in gezelschap is dat niet altijd even evident, laat staan mogelijk…

Aan dat laatste zal ik wss niet meer veel kunnen veranderen, en aan een buikje dat soms helemaal bol gespannen staat van de lucht ook niet (slik). Maar dat moet dan maar een extra motivatie zijn om wél meer aan mijn figuur te doen, want ik wil me zo graag weer wat beter in mijn vel voelen

Ik hoop echt dat ik mijn figuur op korte tijd terug kan krijgen… Ik heb gewoon geen zin om me steeds slecht te moeten voelen, me af te vragen wat anderen van me denken terwijl ik een paar jaar geleden zo zelfzeker was. Zelfs shoppen eindigt soms in een heel trieste bui omdat ik allerlei leuke spullen gewoon niet mooi vind bij mezelf.

Maandag is het verjaardagsfeestje van K. en woensdag is er een kotfeestje (bowlen). Ik ben nu al bezig met wat ik zou kunnen aandoen om er toch mooi uit te zien en me niet de hele avond dik te moeten voelen… Hoe ik best zit en wat ik zeker niet mag eten… En voor een buitenstaander klinkt het misschien onaannemelijk, maar ik ben altijd mager (niet te, maar gewoon) geweest en voelde me altijd goed en dat maakt het nu eigenlijk alleen nog erger omdat ik foto’s van even geleden met nu vergelijk…

Tot slot nog een laatste overpeinzing: er zullen best wel mooie kleren zijn (en ik heb er wel) die ook passen bij mijn figuur. Maar die zijn dan steevast duurder. Vroeger kon ik gewoon in Zara of H&M een supermooie outfit bijeen scharrelen voor ik vertrok naar een feestje. Nu ben ik verplicht om duurdere kleren te kopen want een kleine maat gewoon groter kopen heeft meestal geen mooi effect. Als je dan bedenkt dat ik nu met mijn (onbetaalde) stage en het feit dat ik een deel van mijn huisvesting zelf betaal het geld niet echt voor het rapen heb, is dat dus een extra domper op de feestvreugde…

Ik zal blij zijn als de dag om is, als ik alles hier wat gekuist heb en op orde heb gelegd en kan beginnen aan een nieuwe week met nieuwe doelen en dromen…