Vandaag staat naar aanleiding van de aanrijding van de 4 studentes een artikel in De Standaard, “Ik doe nog altijd alsof dat ongeval nooit gebeurd is”, een interview met Machteld. Zij was 7 jaar geleden één van de twee overlevenden van een gelijkaardig accident. Dit citaat was voor mij de perfecte weerspiegeling van mijn mening:

“Zolang we als maatschappij aanvaarden dat je mag rijden én drinken’, vertelt ze zeven jaar later, ‘horen die ongevallen erbij.”

Ik vind het inderdaad vreselijk dat het in onze maatschappij normaal wordt bevonden om te drinken en dan de baan op te gaan. Dat je je kan intekenen op een betalende sms-service die je waarschuwt voor alcoholcontroles. Dat het ‘niet cool’ is om BOB te zijn, maar dat die mensen juist eens zo veel respect verdienen. Dat het eens te meer wél cool is om naar programma’s te zien waar ze aan gigantisch hoge snelheden door de straten racen. Toegegeven, een accident is soms gauw gebeurt en zonder alcohol of drugs in het spel kan dat soms ook het geval zijn. Maar ik denk niet dat het zinnig is om de effecten van alcohol of drugs in vraag te stellen… Hoewel dit door jongeren (dit zijn mijn leeftijdsgenoten, ik weet niet of dat bij oudere mensen ook het geval is) systematisch geminimaliseerd wordt. Een letterlijk citaat van toen ik bij K. op kot in de keuken was:

“Jamaar, één of twee pinten, dat voelt ge niet hoor! Dat maakt helemaal niets uit!”

En daar gaat het dus al mis… Het is duidelijk dat de collectieve boosheid die ontstaat na zo’n aanrijding niet in verhouding is met het gedrag dat diezelfde personen zullen vertonen op het moment dat ze naar huis rijden en misschien een glaasje teveel op hebben.

Tot slot nog dit: ik begrijp soms de publieke opinie wanneer mensen weer eens verontwaardigd zijn als een dader een (veel te) lage straf krijgt. Maar het gaat zeker niet altijd om het feit of ze een lage straf krijgen of niet. De straf moet efficiënt zijn, moet zijn doel bereiken. Bereik je dat doel door die mensen in de gevangenis te steken, door hun rijbewijs af te nemen? Misschien wel… maar wat volgens mij pakken efficiënter is, is deze mensen gedurende een lange tijd een alternatieve straf geven waarbij ze zeer vaak in contact komen met slachtoffers van gelijkaardige misdrijven. Ik ben zelf een emotioneel en betrokken iemand, ik zou er kapot van zijn moest ik ooit iemand het leven beroven op zo’n manier. Maar niet iedereen is zo, en ik denk dat je op een gegeven moment zelfs van een staalharde johnny een betrokken iemand kan maken wanneer hij zeer duidelijk met de gevolgen van zijn daden wordt geconfronteerd, wanneer hij zich niet meer kan verschuilen achter een onverschillig gelaat.

Nog even een kanttekening:
De dader voelt zich in dit geval misbruikt door de pers, want hij wordt door het slijk gesleurd en hij had ‘maar twee pinten’ op. De vader van de dader is verontwaardigd dat ze zijn zoon zo hard behandelen. Wel, daar begint het. Zulke gevoelens, daar moet ik niet van weten. Het enige wat ik van die man wil horen is berouw. En een teken dat hij beseft wat de gevolgen van zijn daden zijn. En natuurlijk zal ook zijn leven getekend zijn, maar die keuze heeft hij gemaakt op het moment dat hij in de auto kroop, met (een beetje) teveel op en toen hij het gaspedaal indrukte en te snel reed. De families van de slachtoffers hebben die keuze niet kunnen maken…