You are currently browsing the category archive for the ‘Beestjes & zo’ category.
Vandaag is mijn lieve Gipsy ingeslapen… We hadden een tumor ontdekt in z’n buikje (de dierenarts vond er zelfs een tweede) en je merkte dat hij begon af te zien. Daarom hebben we in samenspraak met de dierenarts besloten om hem zachtjes te laten inslapen. Het was wel even moeilijk moet ik zeggen, maar langs de andere kant: ik heb de troost dat hij een goed leventje heeft gehad en dat hij anders maar had afgezien als we hem nu nog hadden laten leven.
Het is mijn tweede hamstertje waarvan ik afscheid moet nemen, elk met hun eigen karaktertje, hun eigen willetje… Gipsy was een beetje hyper in alles. Hij hing altijd ondersteboven aan z’n plafond en kon klimmen als de beste. Maar hij was ook heel gevoelig: bij de minste koude kreeg hij een wintervachtje (wat hamsters in gevangenschap vaak helemaal nooit krijgen).
Ik zal hem missen mijn lieve sjattie… Hij is net geen twee jaar geworden, wat voor een hamster toch een mooie leeftijd is. Hopelijk maakt hij snel vriendjes hierboven in de hamsterhemel…
Het gaat helemaal niet goed met Gipsy, mijn Russisch dwerghamstertje… Hij heeft zijn haartjes weer verloren (ze waren even teruggekomen doordat hij een wintervachtje kreeg, maar doordat het nu zo zacht is, is met zijn wintervachtje ook de rest van zijn haartjes weer weg). Hij mankt een beetje en is afgevallen ook. Maar hij is zoooo lief (nog liever dan voorheen) en staat elke keer aan z’n deurtje te wachten als ik binnenkom.
Mama had al geopperd of hij niet beter een spuitje zou krijgen, maar dat strookt niet met mijn mening. Wanneer het echt niet goed gaat, wanneer het beestje echt heel erg afziet vind ik dat je die beslissing zeker moet kunnen nemen. Maar wanneer het niet goed gaat, maar hij niet echt pijn heeft en eigenlijk nog best wel een schattig oudje is, dan moet je gewoon alles in het werk stellen om hem waardig oud te laten worden.
Daarom zal ik zijn oude kooi weer in gebruik nemen (daar heeft hij als baby ook in gezeten), omdat die minder groot is en minder trapjes heeft zodat hij alles binnen handbereik heeft en het gewoon knus en gezellig heeft. Hij loopt al niet meer in zijn radje, dus ik denk dat dit een goede optie is. Vanavond vindt de verhuis plaats.
Ik hoop dat mijn klein bolletje het nog even mag trekken, want geloof het of niet, ook van zo’n klein beestje kan je heel veel liefde krijgen… Ik ben eens benieuwd hoe hij zal reageren op zijn nieuwe (oude) woonst!
Een foto heb ik voorlopig niet, ik vind het zo erg als ik foto’s van een jaar geleden vergelijk met die van nu… Ik zal proberen er eens een mooie te maken één van deze dagen zodat ik toch een mooie foto heb van als hij ouder was ook.
- doordat ik vorig week-end niet naar huis was gegaan en het weekend daarvoor naar Parijs ben geweest:;
- doordat het drie weken geleden dan wel hard regende maar eigenlijk helemaal niet koud was;
- doordat ik sinds dit academiejaar verhuis ben naar een nieuwe studio;
had ik geen warme jas, handschoenen, muts, … bij. Het gevolg was deze week dat ik elke werkdag bibberend en met koude handen aankwam op het werk (een muts heb ik ondertussen maar even gekocht).
MAAR
- doordat alle kosten in mijn studio in de huurprijs inbegrepen zijn behalve de chauffage;
- doordat ik daarom radiatorfolie was gaan kopen bij Brico;
- doordat ze mij daar toen de foute lijm hebben verkocht om die radiatorfolie te bevestigen;
- doordat die radiatorfolie hierdoor helemaal kapot is, ik nieuwe moet gaan vragen maar er nog niet geraakt ben;
- doordat ik daarom de chauffage nog maar even af laat staan uit protest;
heeft de hamster zowaar voor het tweede jaar op rij wintervacht gekregen. Dat zou niet zo’n groot nieuws zijn, ware het niet dat hij nu al bijna een half jaar kampt met haarverlies (volgens de dierenarts zit het tussen zijn twee oren en is het geen aandoening). Ik heb alles al geprobeerd op advies van de dierenarts (haarstimulerend medicijn, cortisonespuit, anti-parasitaire spuit, …) en niets hielp… Doordat hij nu dus weer wintervacht krijgt, begint zijn haar miraculeus weer bij te groeien (spierwit weliswaar 
). Een beetje meer uitleg over de wintervacht vind je hier.
En zo zie je maar, de koude kan ook positief zijn 
Al zal ik stiekem heel blij zijn als ik mijn lading winterspullen mee naar m’n studio kan nemen dit weekend…
Waar zal ik beginnen… Er is de laatste weken zo veel gebeurd dat dat niet eens zo’n gekke vraag is…
Eerst en vooral was onze reis naar Boedapest gewéldig. We hebben ons niet alleen heel erg geamuseerd, het was ook echt genieten, ontspannen en aangenaam verrast worden door deze mooie stad. We waren niet met een echt vakantiegevoel vertrokken, maar toen we 9 dagen later terug in Brussel waren, misten we het vakantiegevoel al weer.
Een weekje heb ik dan de tijd gehad om alles op m’n studio aan te kleden en ik moet eerlijk zeggen: dat is goed gelukt Ik zit hier echt supergraag, ik heb m’n eigen keuken waar ik al lekkere dingen gekookt heb (vorige week mosselen!) en mijn badkamer die ik zelf proper kan houden… Ik heb ruimte en rust en kan er echt van genieten om eens gewoon ‘thuis’ te zijn. Het enige wat ik nog plan te kopen is een grote poster met een afbeelding van Gustav Klimt – Der Kuss. Eén van m’n lievelingskunstwerken en het zal hier echt prachtig hangen…
Ondertussen ben ik al aan m’n derde week stage bezig en ik moet bekennen dat het veel vlugger gaat dan ik gedacht had. Ik heb al veel aan m’n scriptie kunnen werken en de collega’s vallen heel erg mee. Ik begin al voorzichtig te denken aan wat hierna komt… Het spijtige is dat ik heel weinig tijd heb voor vrienden. Ik ga 1 à 2 keer per week sporten en probeer als ik niet te moe ben iemand uit te nodigen of op een uitnodiging in te gaan, maar er zijn nog altijd enkele goede vrienden die nog niet op m’n studio geraakt zijn. Maar langs de andere kant is er ook niet echt haast bij…
Ik ben vandaag na m’n werk radiatorfolie gaan kopen. Immers, alles in, aan en rond m’n kot zit begrepen in de prijs, behalve de verwarming. Omdat ik daarvoor geen cent teveel wil betalen, ga ik nu dus radiatorfolie bevestigen om te vermijden dat ik aan de kant van de buitenmuur warmteverlies heb. En morgen kan ik eindelijk mijn fietstas gaan afhalen die ik gespaard heb met de ‘Met belgerinkel naar de winkel’-actie… En nu heb ik ‘em dus verdiend: mijn Walter Van Beirendonck fietstas Ik ga er alvast veel gebruik van maken!
En uiteindelijk is er niet erg veel veranderd, maar K. en ik hebben het echt goed samen… We hebben echt veel steun aan elkaar, maar hebben ook de banden met onze vrienden weer wat aangehaald en dat maakt het gewoon eens zo fijn. Hij verwent mij soms echt en ik heb niet altijd de tijd om evenveel terug te doen, maar we genieten van het samenzijn en zijn echt superverliefd Volgend jaar beginnen we waarschijnlijk aan de generale repetitie voor een leventje samen en gaan we een gezamelijke studio (of iets dergelijks) huren. We kunnen dan in het weekend nog naar huis, maar zetten toch al een stapje dichter naar elkaar.
De visjes staan ook weer op m’n studio (foto’s volgen zeker nog) en hebben het hier echt goed. Ik vind het ook echt fijn om ze daar naast de TV gezellig te zien rondzwemmen in hun groot en ferm aquarium De hamster stelt het de laatste tijd iets minder goed 
Ze heeft veel haarverlies en twee verschillende dierenartsen weten niet goed wat te doen… Twee cortisonespuiten, een anti-parasitaire spuit en een medicamentje elke dag hebben nog geen soelaas gebracht en ze wordt alsmaar kaler Ik hoop dat ze er niet teveel last van heeft en zich nog gewoon goed voelt in haar (kaler) velletje…
Ik ga nu een héél lange warme douche nemen… Dat heb ik wel verdiend: toen ik de radiatorfolie ben gaan halen ben ik natgeregend tot op m’n ondergoed, dus ik zal eens goed gaan opwarmen zie En eens die radiatorfolie er hangt (strakjes komt K. die mee bevestigen) dan kan de chauffage zachtjes op zodat we toch een beetje gezellige warmte hebben hier.
De afgelopen 10 dagen zijn bijna één groot feest geweest Eerst zijn K. en ik een midweek naar de Kempen getrokken voor een heuse fietsvakantie. De overgrootvader van K. had daar een huis met schuur. Vele jaren later is het huis verkocht en de schuur gerenoveerd tot gezellig vakantiehuisje. Voor het tweede jaar op rij mochten we dus een weekje in Olmen logeren. Het is een fantastische week geworden.
Dankzij het supergoede fietsknooppuntennetwerk hebben we enkele mooie fietsroutes kunnen uitstippelen. De kaart van €5 heeft al heel goed dienst gedaan! Met zo’n houdertje zoals je hiernaast ziet wordt fietsen met die knooppunten echt genieten (ik lijk wel een reclamespotje, maar het is wel waar!).Meer info vind je op http://www.bikepointer.be/. De eerste twee dagen hebben we telkens 60 km gefietst. De dagen daarna stond een fietstocht naar en bezoek aan SunParks Vossemeren en de Olmense Zoo op het programma. De laatste dag hebben we gewoon genoten van de rust en van elkaar.
Maar veel tijd om te rusten hadden we niet: want Maanrock kondigde zich aan en met het vooropgestelde weer leek dat weer op een knaller te eindigen! Het was echt genieten: van de zon en elkaar, van een lekker fris pintje met vrienden en natuurlijk van de muziek… Met voor ons als ultieme topper toch Yevgueni die erin geslaagd is om onze Vismarkt te doen daveren. ‘Morgen komt ze thuis’, ‘Mama, ik wil papa’, ‘Als ze lacht’, ‘Aan de arbeid’… stuk voor stuk heerlijk, fantastisch, genieten…
Vandaag hebben K. en ik onze reis naar Boedapest wat gepland: eerst de bestelde Hongaarse Forinten gaan afhalen op de bank en verder al eens wat gesurft en gelezen wat we zoal gaan bezoeken en doen.
Toch heeft deze dag een spijtig einde: één van mijn sluierstaartvisjes is een doodstrijd aan het leveren die hij precies aan het verliezen is… Hij zit apart in een ander aquarium zodat de anderen hem niet heel de tijd porren en lastigvallen. Ik hoop alleen maar dat hij niet teveel afziet
update: het sluierstaartvisje is gisterenavond zachtjes gestorven, ik denk niet dat hij superveel heeft afgezien… hij is begraven in de tuin en kan nu naar de visjeshemel!
Soms gaan de weken voorbij, de ene achter de andere grijze week… Maar dan wil de wereld (of mijn leven) precies even de verloren tijd inhalen en gebeurt er plots zoveel op een week tijd… zoals deze week blijkbaar.
De VRT-presentatrice en zangeres Yasmine (37) is uit het leven gestapt. Ze was gisteren een tijdlang vermist, tot een wijkagent haar lichaam vond op een terrein niet ver van waar ze woonde. Ze heeft zich verhangen.
Eerst en vooral is Yasmine gestorven, ze heeft zelfmoord gepleegd. Nu, geloof het of niet, ik ben daar echt slecht van. Ik vond haar liedjes niet gewoon fijn om te horen, maar ze gingen mij echt recht naar het hart… Ik heb haar CD zelfs gekocht, iets wat ik niet gauw doe. Daarnaast was Yasmine echt wel een soort icoon geworden voor de holebi’s. Ik vind het echt geweldig dat een gewoon persoon zich outte, het voorbeeld voor de buitenwereld dat holebi’s ook gewoon kunnen zijn, zonder extravagant en losbandig te zijn, een beeld dat veel (bekrompen) mensen toch nog hebben…
De popster Michael Jackson is gisteravond in allerijl opgenomen in een ziekenhuis in Los Angeles na een hartstilstand. Volgens de eerste mediaberichten ademde hij niet meer toen hij thuis werd opgehaald door een ambulance en probeerden de hulpverleners hem te reanimeren. De entertainmentwebsite TMZ.com meldde enige tijd later dat de Amerikaanse popzanger overleden was. Het bericht werd daarna bevestigd door de LA Times.
Michael Jackson is dus ook overleden. Persoonlijk vind ik dit nieuws veel minder aangrijpend om te vernemen. Maar toch sta ik er soms stil bij: de momenten die ik in mijn leven mee maak, maar ook in de geschiedenis van de mensheid belangrijk zijn. Een voorbeeld is de benoeming van Obama als eerste zwarte president van Amerika. En of je hem nu graag hoorde of niet, met de dood van Michael Jackson gaat echt een stukje muziekgeschiedenis dood…
mijn nicht M. moest al een week geleden bevallen zijn…
Elke dag van de afgelopen week waren we dus al in spanning. Het is al eens ‘vals alarm’ geweest, waarbij ze naar het ziekenhuis was gegaan, maar ze haar gewoon weer naar huis stuurden. Het is nochtans haar tweede kindje al, maar het zal graag zitten waar het zit, denk ik zo… Het krijgt misschien de naam van ons overleden neefje (hij stierf op de 4 maanden oude leeftijd o.w.v. wiegedood…). Ik hoop gewoon dat het een lief gezond kindje wordt!
Ik ben al zo’n week aan het werk, waardoor ik 30 i.p.v. de normale 23 dagen kan werken. Het is nu immers nog juni, en die 23 dagen worden berekend in de maanden juli – augustus – september.
Omdat ik binnen twee maanden op mijn studio mag en nog wel wat spulletjes nodig heb, omdat ik ook stage ga doen in september en dus niet zal kunnen gaan werken, kan ik die extra centjes wel gebruiken. Ik heb geen zin om een heel semester op mijn geld te moeten zitten… Het is even doorbijten geweest om een weekend na mijn laatste examen direct te beginnen werken, maar ik mag van 10 tot 6 gaan werken, waardoor ik nog zoveel kan uitslapen dat het me niet te zwaar valt. Ik ga nu elke dag met de fiets naar het werk, wat in totaal maar een dik half uurtje fietsen per dag is. Toch doet die beweging wel goed!
Op weg naar m’n werk passeer ik telkens een geit die in de berm staat. Ze staat vastgeketend aan een paal en moet de berm kaal eten. Ze krijgt niet voldoende water en stond de afgelopen dagen in de blakende zon zonder beschutting. Ik word er echt ziek van dat mensen zoiets over hun hart krijgen…
Met als gevolg dat ik nu elke dag na m’n werk met een gieter naar de geit ga, haar emmer vol water giet en veel gras ga plukken aan de overkant, zodat ze eens goed kan eten. Ze herkent mij al wat en is echt superlief. Ze heeft ondertussen een golfplaten halve boog gekregen als beschutting… Iets wat uiteraard nog steeds niet genoeg is… Het doet me echt pijn te zien dat ze daar elke dag gewoon moet staan en niet vrij kan rondlopen of eten, niet kan schuilen bij verzengende hitte of een kletterend onweer. Ik ga proberen te verkrijgen dat ze beter behandeld wordt. Als dat niet lukt, overweeg ik een anonieme klacht bij de politie (omdat dat blijkbaar de plaats is waar je dierenmishandeling moet melden…).
Morgen ga ik eerst langs Tom&Co en dan naar Antwerpen shoppen. Ik ga me denk ik zo’n Pandora armband aankopen (ik heb nog een bon voor de Inno). Daarnaast zoek ik ook een kleedje met als budget zo’n €200. Ik had al eens rondgekeken, maar heb nog niet 100% mijn goesting gevonden… Voorts ga ik al eens pre-shoppen, eens zien wat ik nu al zou kopen en wat ik pas in de solden zal kopen. ‘s Avonds ga ik dan nog babysitten, dus kan ik zelfs al een deeltje van het uitgegeven geld recupereren
Tot slot ben ik nog op zoek naar wat spullen voor op m’n studio: een microgolfoven met oven, een strijkplank en strijkijzer en misschien een echte skype phone. En natuurlijk dan ook verf voor de muren, maar ik ben nog niet helemaal uit m’n kleurenkeuze…
Zondag gaan we K. zijn kot opruimen en maandag ga ik dan m’n punten afhalen. Ik hoop echt dat ik op alles (goed) door ben. Normaal mogen er zich geen problemen voordoen, maar ik ga toch blij zijn als ik dat papier in m’n handen heb… Voor personenbelasting in het bijzonder heb ik wel een beetje schrik eerlijk gezegd, time will tell!
Maar je ziet het dus: een week met actie, actie en nog eens actie…
al was het dan niet allemaal in positieve zin…
Op 25 mei lanceerde Groen! een nieuw persbericht. Immers, op amper 2 weken voor de verkiezingen, is Joke Van de Putte, tweede op de lijst Europa, bevallen van haar eerste kindje Yasmine. Het is een gezond meisje van ruim 3kg. De mama en de papa stellen het heel goed en zijn heel trots hun dochtertje aan iedereen voor te stellen. Als u graag de ouders wil gelukwensen dan kan u Joke steeds een mailtje sturen: joke.vandeputte@groen.be
Ik was echt aangesproken door deze mooie brief. Ik stem immers niet alleen op Groen! omdat ik echt overtuigd ben geraakt van hun visie, maar ook omdat ik, met het oog op de toekomst, graag wil dat mijn kinderen in een gezonde en groene omgeving kunnen opgroeien. Omdat ik niet wil leven om te werken, maar werken om te leven. En naast dat werken ook nog volop wil genieten van de dingen die het leven te bieden heeft. Omdat ik niet alleen wil kijken naar mijn kinderen, maar ook verder wil kijken en een schone aarde wil achterlaten voor onze (achter-(klein))kinderen. Ik wil deze brief dan ook graag opnemen in mijn blog:
Open brief van Joke Van de Putte, tweede op lijst Europa, aan haar eerste dochtertje Yasmine
Yasmine, mijn eerste dochtertje, mijn eerste kindje. Vandaag ben je geboren. Je hebt je de voorbije 40 weken waarschijnlijk afgevraagd waarom je mama in plaats van te genieten van haar zwangerschap en te rusten, volop campagne aan het voeren was. Meer zelfs, waarom ze per se een verkiesbare plaats wou op de Europese lijst van Groen!
De reden is zeer eenvoudig: ik wil gewoon dat jij, en alle andere kinderen die binnenkort geboren zullen worden, terechtkomen in een warme samenleving waarin iedereen meetelt. Tijdens de negen maanden waarin jij veilig in mijn buikje zat, kwam de wereld in vele crisissen tegelijk terecht. De wereldwijde bankencrisis toont op een pijnlijke manier het falen van het neoliberaal systeem aan. Daar hangt de sociale crisis en ook de dramatische opwarming van het klimaat mee samen. We krijgen die problemen niet opgelost als we het neoliberaal systeem blijven volgen. Gelukkig staan de Groenen met een alternatief klaar. Overal in Europa pleiten de Groenen voor een Groene New Deal, een herstelplan waarin niet alleen de economische crisis, maar tegelijkertijd ook de sociale crisis en de klimaatcrisis worden aangepakt. De mensen die het meest lijden onder de huidige crisis zijn de sociaal zwakkeren. Zij wonen vaak in slecht geïsoleerde woningen en betalen zich blauw aan energierekeningen. Door hun huizen te isoleren helpen we hen al een hele stap vooruit en creëren we jobs in de bouw. Bovendien gaat de CO2-uitstoot erdoor naar beneden.
Om de crisissen aan te pakken, moeten we nu werk maken van een groene economie. Volop investeren in hernieuwbare energie, besparen van energie, een groene industrie, recyclage en verwerking van afval, natuurbeheer, duurzame mobiliteit. Er is geen tijd meer om te wachten. We mogen geen tijd, geld en natuur meer verliezen aan betonprojecten om van Vlaanderen de logistieke draaischijf van Europa te maken. Want dat project biedt geen meerwaarde, niet voor arbeidskansen en niet voor onze gezondheid. Allemaal samen kunnen we nu de omschakeling maken naar een echt duurzame, groene economie. Maar het moet wel nu gebeuren. En dat is de reden waarom ik je meesleep in deze kiescampagne…
Voor jou staat een hele wereld open. Je ouders zijn allebei goed opgeleid, hebben een goede job en geen geldzorgen. Er zal je niets te kort komen. Maar jammer genoeg heeft niet iedereen zoveel geluk als jij. Zowel in België als in de rest van de wereld leven er mensen in bittere armoede. De kinderen die in arme gezinnen wonen hebben de grootste moeite om uit die armoede te geraken. Meestal lukt dit niet. Je mama weigert om zich daarbij neer te leggen. Ze is ervan overtuigd dat armoede een maatschappelijk probleem is, dat door de maatschappij moet worden opgelost. De arme heeft zelf geen schuld aan zijn armoede, maar is er terechtgekomen door de manier waarop onze samenleving draait. Diezelfde samenleving moet de armoede structureel aanpakken, om ze weg te werken. Groen! heeft hiervoor heel wat voorstellen, zoals een vermogensbelasting, zodat de mensen die het meest verdienen ook het meest bijdragen aan de sociale zekerheid.
Jij zal als een blanke geboren worden in een omgeving met voornamelijk blanke mensen. Je zal dus nooit scheef bekeken worden omwille van je huidskleur. Je zal niet bang hoeven te zijn dat mensen je daarom zouden haten. Nancy Elonga, zwarte en kandidaat op de Oost-Vlaamse Groen! lijst, verwacht begin juli een tweede kindje. Ik wens jullie allebei een samenleving toe waarin jullie gelijke kansen krijgen. Ik hoop dat ik jullie nooit het woord racisme zal moeten uitleggen, omdat het niet meer bestaat.
Zoals het er nu naar uit ziet ben jij een perfect gezonde baby. Je zal kunnen lopen, praten, horen, zien, en geestelijk perfect kunnen functioneren. Maar niet alle baby’s hebben dat geluk. Sommige worden geboren met een handicap. Andere lopen in de loop van hun leven een handicap op. Je mama vindt dat deze mensen zoveel mogelijk zelfstandig moeten kunnen leven en beslissen over hun leven. Maar daarvoor is geld nodig. Geld dat de samenleving moet vrijmaken, om ook deze mensen een waardig leven te bieden.
Ook al ziet het ernaar uit dat jij alle kansen zal krijgen, toch zal je merken dat het leven niet altijd eenvoudig is. Je mama en papa hebben het goede voornemen je alle tijd en aandacht te schenken die je nodig hebt. Maar door ons werk zal het niet lukken om er altijd voor jou te zijn. Drie maanden na je geboorte al zal je mama je moeten achterlaten bij de onthaalmoeder. Dat is veel te vroeg. Daarom voerde je mama actie voor de verlenging van het zwangerschapsverlof, van 16 naar 20 weken, zowel voor geboorte-ouders als voor adoptie-ouders. Maar dit voorstel werd in het Europees Parlement door de Christendemocraten en liberalen op de lange baan geschoven. Het nieuwe Europees Parlement zal erover stemmen. Als ik verkozen ben, is dit alvast een punt waar ik heel hard aan zal werken.
In je latere leven zullen er nog momenten zijn waarop je je mama en papa hard nodig hebt. Op zo’n momenten moeten je ouders tijd voor je kunnen maken. Daarom pleiten de groenen voor een jaar ouderschapsverlof per ouder per kind, tot het kind 18 jaar is. Kinderen met emotionele en psychische problemen kunnen zo in de eerste plaats door hun ouders zelf opgevangen worden. Want ouders zijn nog altijd diegenen die hun kind het meeste warmte kunnen bieden. Dit in combinatie met een overheid die werk maakt van een goede begeleiding voor mensen met psychische problemen. Je zal ook een familie hebben om op terug te vallen. Je tantes, nonkels en oma kijken al vol spanning uit naar je komst. Ze zullen je overladen met cadeautjes. Je zal snel merken dat je nonkel Sam geen tante, maar een nonkel als partner heeft. En dat zal jij perfect normaal vinden. Laten we hopen dat ook hij zijn kinderwens zal kunnen waarmaken.
Je mama is bij Groen! omdat ze wilt dat alle kinderen buiten kunnen spelen. Op speelpleintjes, in bossen, weiden en parken. Kinderen moeten overal veilig te voet of met de fiets heen kunnen. Ze moeten op straat kunnen spelen en vriendjes maken. Opgroeien tot sociale mensen. Maar daar moet ook de samenleving werk van maken. Steden en gemeenten moeten op maat van kinderen ingericht worden. Alle infrastructuurwerken moeten in de eerste plaats rekening houden met kinderen, voetgangers en fietsers.
Wat we vooral niet moeten doen, is steeds maar meer wegen en parkings aanleggen. Meer wegen betekent meer verkeer, en meer verkeer betekent meer fijn stof. Fijn stof zijn stofdeeltjes die zich binden met giftige stoffen, en via onze luchtwegen tot diep in onze longen geraken. Sommige van die deeltjes veroorzaken kanker. Ik ben ervan overtuigd dat de plotse kanker van je opa hierdoor veroorzaakt is. Het jarenlange fietsen naast een drukke steenweg vol fijnstofuitstoot werd hem fataal. Hoe moet ik jou ooit uitleggen waarom jij geen opa hebt, en waarom je mama zo vaak huilt om iemand die jij nooit hebt gekend? Hij heeft enkel nog geweten dat je een meisje bent, en hoe je zal heten. Het deed hem veel pijn dat hij nooit zijn kleinkinderen zou kunnen zien. Op zijn begrafenis heb ik hem beloofd dat je hem wel zou leren kennen door mijn verhalen.
Je ziet, mijn dochtertje, er is nog veel werk aan de winkel. De groenen weten alvast wat onze samenleving nodig heeft. In heel Europa slaan ze de handen in elkaar om de crisissen aan te pakken. Maar daarvoor hebben ze ook de steun van de kiezer nodig. Hoe meer stemmen voor groenen, hoe meer groene verkozenen zich volop kunnen en willen inzetten voor de samenleving. Het is daarom dat je mama nu volop campagne voert. Want allemaal samen kunnen we gaan voor de nodige verandering, de groene economie en een duurzame samenleving met gelijke kansen voor alle kinderen!
Veel liefs
Je mama
Contact: Joke Van de Putte – // email
Een tweetal weken geleden was ik met de hamster naar de dierenarts gegaan. Probleem was nu dat er na twee weken behandeling nog steeds geen verbeteringen voor handen waren en er integendeel alleen wondjes en kale plekjes bijkwamen… Met de examens in het vooruitzicht waarin ik minder tijd ging hebben en omdat ik gewoon echt gestresseerd was omdat hij misschien echt iets erg zou hebben, ben ik opnieuw naar de dierenarts gegaan.
Het arme beestje heeft twee spuiten gekregen: een cortisonespuit en een antiparasitaire spuit… Maar normaal gezien zou in combinatie met zijn medicatie nu, er toch een merkbare verbetering in zicht moeten zijn. Hij is precies al weer actief, dus hij zal al wel wat bekomen zijn van de spuiten. Want hij heeft wel effe gepiept hoor!
Op weg naar de bus kwam ik een spierwit konijn tegen dat in de berm onkruid aan het eten was. Ik vrees dat het een ontsnapt konijn was… Ik heb geprobeerd om het te vangen en eventueel bij de dierenarts te brengen ofzo, maar het was te bang om opgepakt te worden. Hopelijk vindt het baasje het snel terug.
Maar niet alleen bij de hamster zijn verbeteringen in het vooruitzicht. Ik ben daarna met B. (de vriend van mij die opgenomen is o.w.v. depressie) een ijsje gaan eten. Het was echt superfijn. We hebben zo’n twee uur op een dorpeltje gezeten, gebabbeld, gelachen en veel volk tegengekomen dat passeerde. Het deed me echt deugd om hem zo vrolijk te zien.
Mijn integratieopdracht vorderde niet echt vandaag, het was precies nét iets te warm om productief te zijn. Maar zoals het ons Belgenlandje betaamt zal het al snel weer slechter weer zijn, wat natuurlijk absoluut niet toe te juichen is, maar wel zorgt voor een iets hogere productiviteit…
Ik zal eens een verkwikkende ijskoude douche gaan nemen, want hier op kot blijft de warmte toch ook een beetje hangen…
Vanmorgen stond mijn wekker om 9u. Ik was tot 3u wakker gebleven om de aanloop naar de geboorte van Baby K te zien. Maar om 3u moest ik echt gaan slapen, ik was doodop en moest er op tijd uit…
Ik was tien minuutjes te laat om de bevalling te zien… Maar heb wel genoten van die mooie eerste momenten… Hieronder zie je een collage van enkele screenshots van mij tijdens het kijken en van enkele foto’s die de zoo al heeft vrijgegeven.
Sinds gisteren is de progesteronwaarde in het bloed van Phyo Phyo naar nul gegaan, wat wil zeggen dat de zwangerschap zich binnen de 48 u aankondigt. Phyo Phyo is de vrouwelijke zwangere olifant die in de Zoo van Antwerpen verblijft.
Zoals beloofd kan je reeds sinds gisterenavond alles life volgen… Het is echt zo mooi om haar te zien (ookal zie je dat ze wel last heeft soms). Ik heb deze nacht maar 6 uurtjes geslapen, omdat ik het gewoon niet kon afzetten.
Gisteren ging ze af en toe zo een beetje liggen, wat heel erg oncomfortabel was, maar ze was zo moe dat ze zich soms met haar slurf aan de tralies vasthield. Op de tweede foto zie je dat ze met haar slurf steun zoekt en haar één been achter haar ander kruist. Dat is omdat ze het erg zwaar heeft en de druk op dat been even wil verlichten… Ze zijn met drie olifanten in het verblijf dat gefilmd wordt: tante Yu Yu Yin zal een belangrijke rol spelen bij de bevalling, en ook een ander kind van Phyo Phyo is erbij: May Tagu.
Ik leef echt heel erg mee en aan de vele reacties op de blog te zien ben ik niet de enige! Ik hoop dat ik het mag meemaken, want dit is echt wel een uniek moment… Ik moet er morgen wel vrij vroeg uit, dus nachtje door zal er niet echt in zitten, maar ik doe mijn best om zoveel mogelijk te volgen
Wie zelf mee wil volgen kan op groot scherm volgen op het Mechelseplein in Antwerpen. Als je daar niet geraakt kan je ook gewoon op www.baby-olifant.be gaan kijken. Ik ben in elk geval heel vaak aan het kijken en hoop dat de bevalling niet te zwaar zal zijn en dat er een goede afloop mag zijn!
